En Zor Yarış, Rakibine Saygı Duyabildiğin Anda Başlar - Kona 2025 "Lucy - Taylor"

Ironman, bir yarıştan çok daha fazlasıdır. Bir nevi, insanın kendisiyle yaptığı en uzun, en sert yüzleşmedir. Her kulacın, her pedalın, her adımın karşısında rakiplerden çok bedenin sınırları, zihnin direnci ve ruhun dayanıklılığı vardır.

Ve belki de en önemlisi: herkesin Ironman’e geliş hikâyesi farklıdır.
Birisi, kaybettiği bir aile ferdine adar tüm emeğini; her kilometreyi bir hatıra gibi taşır kalbinde.
Bir diğeri, iş hayatında başarının yalnızca disiplinle mümkün olduğuna inanır, Ironman’i de aynı kararlılığın bir nevi ıspatı olarak görür.
Kimisi yalnızca kendisine kanıtlamak ister “ben yapabilirim” demenin en somut yolu budur.
Her katılımcının hikâyesi ayrı, ama sahne aynı: herkesi bezdiren güneş, tbzaen tuz kokan okyanus, bazen dibi gözükmeyen göller ve bitmek bilmeyen asfalt, yokuş, viraj.

İşte bu yüzden Ironman, başkasının derecesiyle kıyaslanacak bir şey değildir. Çünkü her finiş çizgisi, ardında farklı bir yolculuk, farklı bir yara izi ve farklı bir umut taşır.

Ama iş profesyonel sahneye geldiğinde tablo değişir. Orada sporcular yalnızca kendi içlerindeki savaşı vermez; aynı zamanda birbirlerini de sınarlar. Bu yüzden Ironman’in en saf ruhu, profesyonellerin birbirini zorladığı o anlarda görünür.

Favorilerin Düellosu: Lucy & Taylor

2025 Kona kadınlar yarışına girerken herkesin aklında aynı iki isim vardı: Lucy Charles-Barclay ve Taylor Knibb.
Biri, 2023’ün şampiyonu; adanın suyunu, rüzgârını ve sıcak asfaltını defalarca tatmış bir isim.
Diğeri, olimpik dünyanın parlak yıldızı; birkaç yıl öncesine kadar TT bisikleti dahi olmayan ama kısa sürede uzun mesafeye damga vuran genç bir güç.

İki farklı geçmiş, iki farklı yolculuk… Ama aynı sahne ve aynı hayal: Kona’da zirveye çıkmak.

Az biraz geçmişe gidersek, Lucy, yıllarca olimpiyat hayaliyle kulaç atan bir yüzücüydü. Ama olimpiyat kapıları açılmadı. Onun yerine, ilk triatlonunda yaş grubunu kazanıp profesyonel olmaya karar verdi. O gün kendisine yeni bir kimlik biçti: Profesyonel Ironman yarışçısı. Yıllarca çabalamasından sonra 2023’te adanın tacını kazanması, bu yolculuğun ne kadar doğru olduğunu kanıtladı.

Taylor ise yol bisikletinin ve olimpik triatlonun çocuğu olarak büyüdü. Tokyo ve Paris’te olimpiyat madalyaları aldı, 2024’te ABD’nin zamana karşı şampiyonu oldu. Triatlonda kısa mesafeden uzun mesafeye geçişi hızlı ve keskin oldu. 2023 Kona’daki ilk denemesinde dördüncü olması, onun ne kadar büyük bir tehdit olduğunu herkese gösterdi.

Bu yüzden 2025’te gözler onlardaydı. Sadece favori oldukları için değil, aynı zamanda birbirlerini sınayacak cesarete sahip oldukları için. Çünkü profesyonel Ironman sahnesinde asıl ruh, işte bu sınamada ortaya çıkar.

Kona sabahında okyanusun wetsuitsiz klasik yüzmesinde, Lucy ilk sözü söyleyen isim oldu. Klasikleşen bir şekilde çok güçlü bir yüzme ile; 49:26’yla sudan çıktığında tek başınaydı. Arkasındaki isimler Lucy’yi görüyor ama o aradaki bağlantıyı kuramıyorlardı, Taylor Knibb dâhil ilk takipçiler yaklaşık 1:30 gerideydi. Lucy sanki “bugün ritmi ben tutacağım” der gibiydi; T1’e doğru ilerlerken sahnede hâkimiyet duygusu netti. 

Asfalt ısındıkça düello kızıştı. Hawi dönüşünde tablo netti: önde Lucy, fakat Taylor tek kişi olarak farkı silen isimdi. Sonra bir anlık hata ile Lucy şişe düşmesine sebep oldu ve  “unintentional littering” nedeniyle 1 dakikalık sarı kart cezası kesildi. Knibb, zaten arayı kapatmıştı ve doğruca liderliği aldı. Koşuya Lucy’nin 1:43 önünde girdi (Taylor 4:31:00, Lucy 4:33:58). 

Palani yokuşunda hikâye kısa bir geri dönüş bile yazdı: Lucy, Taylor’ın sırtına dostça bir dokunuşla yeniden öne geçti—ama Kona’nın kanunu basittir; önce rüzgârı, sonra bedeli ödersin. Energy Lab’in kavurucu dönüşünde sahne dramatikti. Lucy gözyaşları içinde eşine sarıldı, ardından yarıştan çekildi. O an tribünlerde ve ekran başında izleyenler için hikâyenin düğümü çözülmüş gibiydi. Artık geriye tek soru kalmıştı: Taylor ne kadar farkla kazanacaktı?

Bahis oynayacak olsanız, elinizdeki tüm parayı Taylor’a yatırırdınız. Yarışın bitimine 5–10 kilometre kalmış, fark 4–5 dakikaya çıkmıştı. TV karşısında herkes onun yeni dünya şampiyonu olduğuna emindi. Atmosferde bir rahatlama vardı; heyecan, stres sanki bitmiş, şampiyon çoktan ilan edilmişti. Taylor adımlarını güvenle atıyor, vücut dili zaferi işaret ediyordu. İzleyenler gözlerini ekrandan ayırmadan tarihî bir taç giyme anını bekliyordu.

Ama Kona hiçbir zaman kolay teslim olmaz. Yarışın erken bölümlerinde Lucy ile kapışmak için harcadığı ekstra efor, son 4 kilometrede ağır bir fatura olarak döndü. Önce ufak bir yalpalama, ardından yavaşlayan adımlar… Sonra bir anda durdu, oturdu ve devam edemedi. Tribünlerde şaşkın bir sessizlik çöktü. Daha birkaç dakika önce herkesin şampiyon ilan ettiği Taylor, bir anda oyunun dışındaydı.

Kona, yine kendi kuralını hatırlatmıştı: Hiçbir zafer kesin değildir, hiçbir liderlik garanti değildir.

Ve işte o anda, arkadan sessizce ama istikrarlı bir şekilde gelen Norveçli Solveig Løvseth vardı. Sosyal medyada koşu formu tartışmalara konu olmuştu, kimileri onun bu tempoyla asla dayanamayacağını söylüyordu. Ama o, başından sonuna aynı ritmi koruyarak farkı adım adım eritti. Başlarda Lucy ve Taylor’un kapışmasının gölgesinde kaldı belki, ama finiş çizgisine ilk ulaşan isim oydu — 2025 Kona’nın yeni şampiyonu erkeklerde olduğu gibi bir Norveç'li olmuştu. Onun hikâyesi ise bambaşka bir yazının konusu olacak. 

Şimdi herkes aynı soruyu soruyor: Bir sonraki yarışta ne olacak?

Yine aynı sahnede, aynı rüzgârın altında karşılaştıklarında, bu kez kim galip gelecek?
Kim bilir, belki Lucy bu kez kendi gölgesini geçer, belki Taylor sınırını daha iyi yönetir.
Ama kesin olan bir şey var: herkes o anı bekliyor — çünkü bu ikili artık Ironman tarihinin yaşayan hikâyesi oldular.

Yarışın ardından sessiz kalan Lucy ve Taylor, sonunda herkesin beklediği o kareyle ortaya çıktılar: Kona’nın merkezinde, sade bir kahve dükkânının önünde, güneş batarken birbirlerine sarılmış şekilde gülümsüyorlardı. O fotoğraf, yarışın tüm gerginliğini, rekabetin ağırlığını ve DNF’in hayal kırıklığını bir anda silmişti. Lucy paylaşımında, “Bu sporu bu kadar özel kılan şey, yanında böyle güçlü bir rakibin olması,” derken, Taylor da kendi hesabında, “Lucy gibi biriyle aynı çizgide yarışmak bir ayrıcalık, onunla rekabet etmek beni daha iyi biri yapıyor,” notunu düştü. O an herkes anladı: o gün Kona’da bir kazanan çıkmamıştı belki, ama sporun en saf hali yeniden hatırlanmıştı. 

Zaten Ironman böyle yıldızlaşmadı mı zamanında?

Büyük hikâyelerle, unutulmaz anlarla...
İlk kadın triatletin finiş çizgisinden emekleyerek geçtiği o efsane anı kim unutabilir?
Ya da bu sporun doğuşunu — yüzücülerin, bisikletçilerin ve koşucuların “hangimiz daha dayanıklıyız?” tartışmasıyla başlayan o meydan okumayı?
Mark Allen ile Dave Scott rekabetini, altı kez Kona’yı paylaşan iki efsaneyi?
Ironman’i büyüten hep bu hikâyelerdi; insanın sınırlarını zorladığı ama birbirine ilham verdiği o anlar.

Ve şimdi o zincire bir halka daha eklendi.
Lucy ve Taylor’ın düellosu — kazananı olmayan ama hep hatırlanacak bir yarış.
Bu yarış, bazen devam etmenin, bazen de durmanın aynı cesareti gerektirdiğini gösterdi.
Çünkü Ironman’in ruhu, sadece finiş çizgisinden geçmekte değil, o çizgiye kadar yaşanan her mücadelede gizlidir. Bazı fotoğraflar konuşmaz, sadece insanı susturur.

Lucy ve Taylor’ın o karedeki gülümsemesi, kelimelerin üzerine bir perde çekti.
O fotoğrafı gören herkes anlamıştır: bazen rakibini alkışlamak, kendini alkışlamaktan çok daha büyüktür.